U bent hier: Start > Over SwArta > Traditioneel

Het is onmogelijk precies te achterhalen wanneer het zwaard voor ’t eerst verscheen in ’t leven der strijders.   Aangenomen wordt dat in de Westerse wereld, de eerste bronzen zwaarden rond ongeveer 2000 v.o.j (voor onze jaartelling) het licht hebben gezien.  Het zwaard kende sindsdien een continue ontwikkeling: doorheen vele eeuwen heeft het verscheidene vormen aangenomen en openbaarde het technieken om aan de diverse noden van z’n drager te voldoen. Het zwaard heeft steeds ten dienste gestaan van de mens: niet enkel praktisch, maar ook symbolisch was (en is) het een middel tot verheffing.

We kunnen niet ontkennen dat het zwaard een belangrijke rol heeft gespeeld in vele culturen, van Oudheid tot Middeleeuwen tot zelf de dag van vandaag.

De functies en diepere betekenissen die het zwaard met zich meedraagt werden aanvankelijk mondeling doorgegeven, van eeuw tot eeuw. De krijgsgilden van de vroege Middeleeuwen waren vermoedelijk de laatste om dit op zulke initiatieke manier te doen.

Het gebruik van schrift werd binnen de geestelijkheid van de Middeleeuwen een algemeen verbreide methode om kennis te bewaren en zo kwam ten slotte een schijnbaar einde aan de orale tradities der inwijdingsbonden.  (Dit in samenhang met bvb. opgelegde Kerkelijke verboden).

De manier waarop kennis werd doorgegeven onderging een verandering; de overstijgende waarden echter bleven behouden.

                                                                                                                           'Sacerdos et Scolaris'  uit Ms. I.33

De middeleeuwse vechtboeken die ons heden ten dage nog ter beschikking staan zijn een bron van praktische, religieuze en morele leerstellingen; al de componenten van een traditie dus!  De manuscripten dragen dan wel het stempel van hun tijd (de Christelijke hoogperiode); het is zo dat er in de Middeleeuwen nog steeds een mysterietraditie bestond waarbij de mens een deïficieringsstadium doormaakte.  Dit verklaart ondermeer waarom het veelal priesters waren die het onderwijs van wapenkunde op zich namen.  Dat gegeven sluit aan bij een zeer oude traditie van priester-strijders en priester-koningen.  

SwArta tracht de overlevering van deze oude krijgstradities op een waardige wijze te bewerkstelligen.